37

 

37

Bu yazı yazarının izniyle yayınlanmıştır. Yazının orjinalinden bir bölümü kullanılmıştır.

37 gün oldu babam. Dün gece sabaha karşı rüyamda gördüm seni günler sonra. Evdeyiz, sen ölmüşsün ama kıyafetlerinle bir divana yatırmışız seni. Herkes çevrende...

Birden gözlerini açıyorsun... Sonra kafanı yana bize doğru çevirip "garnez aç mı" diyorsun...

Düşünsene, ölümden uyanıyorsun ve aç mıyız diye soruyorsun.
3 kelimeden oluşan kısacık bir cümle ancak bu kadar yaralayabilir insanı.

Keşke kızsan, bağırıp çağırsan, bunu bana neden yaptınız desen. Ama sen "garnez aç mı" diyorsun. Yine de herşeye rağmen bizi düşünüyorsun.

Karşında eziliyorum, un ufak oluyorum. Kendimden daha da çok utanıyorum.

Düşünme bizi babam nolur. Aç olalım, susuz olalım, uykusuz olalım, mutsuz olalım. Hakettiğimiz ne ki zaten?

Yayınlayan: Ezel Ebed